ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΤΑΘΜΕΥΟΥΜΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΘΜΕΥΟΥΜΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΜΑΣ!

Είναι συνηθισμένο το φαινόμενο οχήματα, άρα οδηγοί να παραβιάζουν τα δικαιώματα των πεζών για ελεύθερη, ανεμπόδιστη και ασφαλή μετακίνηση· τόσο συνηθισμένο που έχει καταντήσει φυσιολογικό, γιατί αυτή η συμπεριφορά θεωρείται δικαιολογημένη όχι μόνο από οδηγούς αλλά συχνά και από πεζούς.

Στόχος του κειμένου είναι να αναπτυχθεί μια επιχειρηματολογία όσο πιο πλατιά και ισχυρή γίνεται, χωρίς όμως να είναι εξαντλητική, που καταρρίπτει, νομίζω, χωρίς δυσκολίες τις συνηθισμένες και σπανιότερα πιο ευφάνταστες, αλλά μάλλον γραφικές δικαιολογίες, ότι, δήθεν, κάποιος μπορεί να σταθμεύει το όχημα του σε μη προβλεπόμενη, μη νόμιμη θέση. Καταβάλλεται, επίσης, στα πλαίσια της αντικειμενικής θεώρησης του θέματος, ιδιαίτερος μόχθος να βρέθει έστω ένα σοβαρό επιχείρημα και από την άλλη πλευρά, την πλευρά των παραβατών· και πράγματι, στο τέλος του κειμένου η φαινομενικά απέλπιδα προσπάθεια στέφεται με επιτυχία: υπάρχει, πραγματικά, ένας λόγος να μπορούμε να σταθμεύουμε παράνομα!

Πρώτα πρώτα, όποιος σταθμεύει παράνομα, δε σέβεται τα δικαιώματα των πεζών, αφού εμποδίζει την ελεύθερη, ανεμπόδιστη, ασφαλή μετακίνησή τους. Ο οδηγός, δηλαδή, δε δείχνει σεβασμό σε ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό μόνο του αρκεί!

Επίσης, όποιος παράβιαζει το νόμο, θα πρέπει να έχει τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Στην περίπτωσή μας αυτός που επιλέγει να σταθμεύσει παράνομα παραβιάζει το νόμο, άρα θα πρέπει να υποστεί τις οριζόμενες από τον νόμο - σύμφωνα και με την περίπτωση - συνέπειες. Είναι έγκυρος αυτός ο συλλογισμός, εφόσον θεωρούμε ότι ο νόμος έχει αξία άρα πρέπει να τηρείται.

Είναι επιλογή του κάθε πολίτη να χρησιμοποιεί αυτοκίνητο, άρα ο ίδιος θα πρέπει να βρει νόμιμη θέση για στάθμευση, όπως ο ίδιος, για παράδειγμα, ψάχνει πρατήριο καυσίμων για βενζίνη και δεν αναθέτει την ευθύνη αυτή σε κάποιον άλλο. Δεν έχει, επίσης, κάνει ειδική συμφωνία με το κράτος, έτσι ώστε αυτό να του παρέχει θέση στάθμευσης ούτε, βέβαια, το κράτος του υποσχέθηκε ποτέ εξασφαλισμένη θέση στάθμευσης. Αυτός που έχει αγοράσει αυτοκίνητο και ο μελλοντικος αγοραστής έχουν επίγνωση της κατάστασης, που επικρατεί και δε μπορεί ούτε ο ένας ούτε ο άλλος να επικαλείται άγνοια. Θα πρέπει, δηλαδή, το θέμα της στάθμευσης να το εντάξει στη λίστα με τις δυσκολίες και τα έξοδα, που προκύπτουν από τη χρήση του οχήματος, και σύμφωνα με τη λογική και το δίκαιο πρέπει να επιβαρύνουν τη δικιά του τσέπη.

Ο Νόμος έχει προβλέψει ειδικές θέσεις που απαγορευέται η στάση και στάθμευση και για να διευκολύνει την κίνηση οχημάτων και πεζών, αλλά και να την κάνει όσο το δυνατόν πιο ασφαλή. Αν παραβιαστεί ο νόμος, ο κίνδυνος ατυχήματος για τα οχήματα αλλά κυρίως για τους πεζούς αυξάνονται( π.χ. μειώμενη ορατότητα για έναν πεζό που θέλει να περάσει από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, αναγκαστική είσοδος του πεζού στο οδόστρωμα, επειδή το πεζοδρομιο είναι κατειλημμένο από κάθε είδους βαρβάρους και κίνδυνος να τον χτυπήσει διερχόμενο όχημα )

Αν γίνονται ανεκτά αυτοκίνητα σε μη νόμιμες θέσεις, τότε αυξάνεται ο αριθμός που μπορεί να δεχτεί ένα δεδομένο αστικό περιβάλλον· ξεπερνιούνται οι αντοχές του και αντί να προσφέρει ένα φιλόξενο, ανθρώπινο χώρο, αντίθετα αυξάνεται η ρύπανση, η ηχορρύπανση, ο κίνδυνος για ατυχήματα και γενικά οξύνονται τα προβλήματα που δημιουργεί, έτσι κι αλλιώς, η χρήση των μηχανοκίνητων μέσων κυκλοφορίας. Παράδειγμα: άλλο είναι ένας αστικός χώρος να προσφέρει επαρκείς υποδομές για μέχρι 5.000 οχήματα και άλλο να τον έχουν κατακλύσει 8.000!

Οι πεζοί, ήδη, ανέχονται τη ρύπανση και την ηχορρύπανση, γενικά την υποβάθμιση στην ποιότητα της ζωής τους· μοιάζει με αρρωστημένη αδικία να τους επιβάλει ο οποιοδήποτε μεγαλύτερη έκπτωση στα δικαιώματά τους. Σύμφωνα, άλλωστε, και με την ευρωπα'ι'κή χάρτα των δικαιωμάτων του πεζού βασικό δικαίωμα των πεζών είναι να ζουν και να μετακινούνται μέσα σε ένα περιβάλλον υγιές. Υ-ΓΙ-ΕΣ! Τίποτα λιγότερο!

Η πόλη υπάρχει για τους ανθρώπους και όχι για τις μηχανές. Στην αντίθετη περίπτωση τοποθετούμε στην κλίμακα των αξιών την ύλη πάνω από τον άνθρωπο! Συμφέρον των πολιτών είναι μια πόλη αξιοβίωτη και ανθρώπινη, που εξυπηρετεί τους πολίτες και όχι τις μηχανές. Στην κρατική μηχανή κυριαρχεί μια νοοτροπία που θεωρεί κύρια μέσα μετακίνησης το Ι.Χ. αυτοκίνητο και τη μοτοσικλέτα, ενώ στις δημόσιες συγκοινωνίες επιφυλάσσει ρόλο συμπληρωματικό· χειρότερα ακόμη: στους σχεδιασμούς και στις ενέργειές της αγνοεί επιδεικτικά το βάδισμα και την ποδηλασία.

Οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού αφήνουν όλο και σπανιότερα την ασφάλεια του σπιτιού, όσο αυξάνονται τα εμπόδια στους δρόμους· ανάμεσα σε αυτά - αν όχι, κυρίως, εξαιτίας αυτών - τα παράνομα σταθμευμένα οχήματα.

Λιγότερες ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση. Όσο πιο εκτεταμένο, ασφαλές, ευχάριστο είναι το δίκτυο μετακίνησης των πεζών τόσο περισσότερες ευκαίριες για τη συνάντηση ανθρώπου με άνθρωπο και μια πόλη πραγματικά ανθρώπινη.

Αν ο αστυνομικός της τροχαίας ή του δήμου δε επιδίδει τις προβλεπόμενες κλήσεις στους παραβάτες οδηγούς, μεταφέρει λανθασμένο μήνυμα: ο πολίτης που καταγγέλει τη συγκεκριμένη παράβαση δεν είναι ένας ενεργός πολίτης, που ενδιαφέρεται για το συλλογικό καλό και θέλει να συνεισφέρει στην προάσπισή των δικαιωμάτων των πεζών· αντίθετα είναι αν όχι ταραχοποιός, αφού αντιτάσσεται σε μια παγιωμένη κατάσταση, που βολεύει πολλούς, είναι τουλάχιστον γραφικός ή κολλημένος ή χειρότερα καταδότης, ρουφιάνος, αφού ρίχνει στα δόντια ενός αδηφάγου κράτους ένα αθώο του μέλος, έναν ταλαίπωρο οδηγό, που έπρεπε κάπως να βολέψει το όχημά του στη ζούγκλα της σύγχρονης πόλης· δε λειτουργεί, δηλαδή ο καταγγέλων με την αλληλεγγύη, που πρέπει, να συγκαλύπτει δηλαδή παρανομίες.

Αν η αστυνομία δεν εφαρμόζει το νόμο ή κάνει επιλεκτική χρήση του, μεταδίδει το μήνυμα της ατιμωρησίας και της ασυδοσιάς· δηλαδή ότι παραβατικές συμπεριφορές μπορούν να γίνουν ανεκτές και σε αλλούς τομείς της κοινωνικής ζωής ( φοροδιαφυγή, δωροδοκία για ευνο'ι'κή μεταχείριση κτλπ ) .

Ο παραβάτης οδηγός γνωρίζει - αν όχι ακριβώς, στο περίπου τουλάχιστον - το ύψος του προστίμου, άρα και τον ενδεχόμενο κίνδυνο για την τσέπη του. Επίσης, μάλλον δεν είναι η πρώτη φορά, που υποπίπτει σε παράβαση, άρα θα πρέπει να αισθάνεται ευχαριστημένος που τις προηγούμενες φορές δε του καταλογίστηκε η παράβαση· όχι να προσπαθει με δικαιολόγιες και σπανιότερα με επικαλυμμένες απειλές ή άλλες μικροπρέπειες να γλυτώσει την κλήση.

Αν ο αστυνομικός νιώθει ενοχές να επιδώσει μία κλήση και μία κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη λόγω και της οικονομικής κρίσης, πρέπει και μπορεί να ενεργήσει διαφορετικά: μπορεί να διαμαρτυρηθεί για το νόμο, να προσπαθήσει να αλλάξει ο νόμος, να αλλάξει το ύψος του προστίμου· όχι να μη τον εφαρμόζει, αφού μάλιστα καταστρατηγούνται δικαιώματα άλλων. Καθήκον του είναι η τήρηση της έννομης τάξης.

Η υποχωρητική και συχνά συμβιβαστική στάση που δείχνει η αστυνομία, παίζοντας συχνά το ρόλο του διαιτητή και όχι εφαρμόζοντας το νόμο, υποτιμά το ρόλο της και την απαξιώνει περισσότερο στα μάτια του κόσμου· και γιατί ευνοεί, συνήθως, παραβατικές συμπεριφορές κατά των πεζών και γιατί εφαρμόζει το νόμο επιλεκτικά.

Δημιουργείται το αίσθημα της αδικίας στους πεζούς, αφού αυτός που έχει συνήθως μεγαλύτερη σωματική ή οικονομική δύναμη - σε αυτή την κατηγορία συνήθως ανήκει ο οδηγός - παραβιάζει τους κανόνες αλλά μένει ατιμώρητος. Αντίθετα, ο ίδιος ο πεζός - σωματικά και οικονομικά, συνήθως, ασθενέστερος ( σίγουρα ασθενάστερος σε περίπτωση ''σύγκρουσης'' με όχημα ) - δεν εισέρχεται στο οδόστρωμα, για να εμποδίσει την κίνηση των οχημάτων, δηλαδή τηρεί τον νόμο. Αν το κάνει, συνήθως είναι αναγκασμένος από την περίσταση ( π.χ. πεζοδρόμιο κατειλημμένο από όχημα ).

Είναι αδικία να μην τιμωρούνται οι οδηγοί οι οποίοι παραβιάζουν τα δικαιώματα των πεζών · είναι αδικία απέναντι σε αυτούς που για ιδεολογικούς, οικονομικούς λόγους ή άλλους λόγους έχουν επιλέξει να μη χρησιμοποιούν αυτοκίνητο, άρα και δεν παρανομούν, αν και θα μπορούσαν να το κάνουν χωρίς συνέπειες ή μπορεί να αναλογίζονται τις συνέπειες.

Επίσης, διαχέεται το μήνυμα ότι ο καθένας μπορεί να μεταχειρίζεται , όπως θέλει, την κοινή, συλλογική περιουσία, άρα ότι αυτό μόνο που έχει αξία είναι η ατομική περιουσία, την οποία θα πρέπει με κάθε τρόπο να τη σεβαστούμε και να την διαφυλάξουμε, για παράδειγμα ένα αυτοκίνητο. Προωθείται δηλαδή ο ατομικισμός και ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός ποιος πρώτος θα παραβιάσει και σε μερικές περιπτώσεις βιάσει το δημόσιο χώρο, αν και είναι καιρός να αγαπήσουμε το δημόσιο χώρο ( ευτυχώς αυξάνονται συνεχώς οι φωνές, που προβάλλουν αυτό το αίτημα ) επειδή είναι δικός μας.

Είναι θέμα αισθητικής· τα παράνομα σταθμευμένα οχήματα σε πλατείες , πεζόδρομους, πάρκα σχεδόν πάντα κρύβουν τις όμορφες γωνίες ενός ειδικά διαμορφωμένου, περιποιήμενου χώρου ( π.χ λουλούδια, συντριβάνι) και δίνουν την εικόνα μιάς ισοπέδωσης, όσο μάλιστα περισσότερα οχήματα καταλαμβάνουν το χώρο. Έτσι και αλλιώς η εικόνα ενός χώρου παραδομένου στα οχήματα κάνει το καλλιεργημένο έστω και λίγο, το ευαίσθητο μάτι να θυμώσει· κουράζεται που αντί να αφήνεται ελεύθερο, ''σκοντάφτει'' σε κάθε είδους όχημα και επαναστατεί.

Τα πεζοδρόμια γενικά είναι ανεπαρκή και ακατάλληλα· αν δεχόμαστε αυθαιρεσίες σε βάρος τους, συμμετέχουμε στην αυξανόμενη υποβάθμισή τους. Ίσα ίσα οι πολίτες θα έπρεπε με σθένος να τα υπερασπιζόμαστε· ούτε σπιθαμή να μην ανεχόμαστε να καταπατείται. Ανοχή στην καταπάτηση του δημόσιου χώρου οδηγεί στην περαιτέρω καταπάτηση του σε συνδιασμό, βέβαια, με το θράσος και την επινοητικότητα του εκάστοτε παραβάτη οδηγού.

Συχνά ένας οδηγός καταπατάει τα δικαιώματα των πεζών, επειδή θεωρεί ότι παραβιάζονται τα δικά του δικαιώματα σε έναν άλλο τομέα ή σε σχέση με τη χρήση του οχήματός του ( π.χ. το κράτος δε του παρέχει επαρκείς χώρους στάθμευσης)· επομένως, σαν ανταπόδοση, καταπατάει τα δικαιώματα άλλων, στη συγκεκριμένη περίπτωση του πεζού. Η λογική αυτή, όμως, δε μπορεί να τον δικαιώσει · είναι σαν να σε έχει χτυπήσει κάποιος πιο δυνατός και εσύ, για να εκτονωθείς, να ξαναβρείς τη χαμένη σου ισορροπία και τη χαμένη σου αυτοεκτίμηση, τα βάζεις με κάποιον πιο αδύνατό σου. Το αντίθετο: θα έπρεπε να απαιτήσεις από αυτούς που - νομίζεις ότι - σου καταπατούν τα δικαιώματά σου να τα σεβαστούν και να παλέψεις για αυτά.

Η αναγκαστική μετακίνηση των πεζών στο οδόστρωμα, δυσκολεύει την κίνηση των διερχόμενων οδηγών που δεν ευθύνονται (στη συγκεκριμένη, τουλάχιστον, περίπτωση ). Συχνά, επίσης, πεζοί επιλέγουν να χρησιμοποιούν το οδόστρωμα, επειδή τα πεζοδρόμια είναι ανεπαρκή ή γνωρίζουν από την πλούσια εμπειρία τους ότι καποια στιγμή στην διαδρομή τους τσουπ θα συναντήσουν κάποιο εμπόδιο· άρα, τελικά, δρόμοι για αυτοκίνητα μετατρέπονται σε δρόμους μεικτής κυκλοφορίας, ενώ υπάρχουν πολλά πεζοδρόμια που δε χρησιμοποιούνται από πεζούς· ευτυχώς, συχνά, στολίζονται με δέντρα και γλάστρες με όμορφα λουλούδια.

Ένας οδηγός, που είναι ταυτόχρονα και γονιός, αποτελεί πρότυπο οδηγικής συμπεριφοράς για το παιδί του και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τη νοοτροπία του. Εάν, λοιπόν, παράβιάζει τα δικαιώματα των πεζών, τότε και το παιδί του, όταν πιάσει στα χέρια του τιμόνι, θα θεωρήσει δικαίωμά του, πέρα για πέρα φυσιολογικό, να καταπατάει κι αυτός με τη σειρά του τα δικαιώματα των πεζών, καβαλώντας χωρίς δισταγμό πεζοδρόμια και πλατείες ή ό,τι άλλο προκύψει.

Η παράνομη στάθμευση αναγκάζει συχνά τους πεζούς να παρεκκλίνουν από την πορειά τους· έτσι αναγκάζονται να βγουν έξω από το δίκτυο μετακίνησης, που είναι διαμορφωμένο ειδικά για αυτούς - εκτός των άλλων ωφελειών - και για να τους διευκολύνει, να κάνει πιο άνετη, δηλαδή, τη διαδρομή τους. Έτσι, η σωματική κούραση αυξάνεται, ενώ καταπονείται και το μυοσκελετικό σύστημα ( ανέβα-κατέβα το πεζοδρόμιο), ιδίως αν ο πεζός μεταφέρει και κάτι άλλο ( καροτσάκι με παιδί,τσάντες κ.τ.λπ.). Πόσο πιο δύσκολο είναι για κάποιον με ήδη μειωμένες τις δυνατότητες ελεύθερης, ανεξάρτητης κίνησης ( π.χ. άνθρωπος σε αμαξίδιο)!

Η παράνομη στάθμευση συχνά αποτελεί αφορμή για διενέξεις ανάμεσα σε πεζούς και οδηγούς και ενεργεί προσθετικά στον ήδη σωρευμένο για άλλα ζητήματα ( ο σύγχρονος τρόπος ζωής προσφέρει πολλά ) εκνευρισμό.

Αυξάνεται στους πεζούς το αίσθημα της αδικίας και κυριαρχούν συχνά συναισθήματα θυμού, αγανάκτησης, μεμψιμοιρίας, απαισιοδοξίας, αφού οι πεζοί όχι μόνο διαπιστώνουν ότι παραβιάζονται τα δικαιώματά τους αλλά και δε φαίνονται στον ορίζοντα σημάδια άμεσων και δραστικών αλλαγών.

Οχήματα ανέβασμένα σε πεζοδρόμια προκαλούν φθορά πέρα από αυτή που θεωρείται φυσιολογική· το κόστος της αποκατάστασης επιβαρύνονται και μη παραβάτες οδηγοί και, βεβαίως, πεζοί.

Η Ελλάδα υπερηφανεύεται για τη μακραίωνη ιστορία της και τη συμβολή της στον παγκόσμιο πολιτισμό. Υπερηφανεύεται, ιδιαιτέρως, για τις ανθρωπιστικές αξίες με τις οποίες μπόλιασε την ανθρώπινη σκέψη και συνείδηση. Είναι όμως υποκρισία και αποτελει δυσφήμιση να προβάλλονται αυτά, όταν την ίδια ώρα οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας γίνονται καθημερινά μάρτυρες της κατάφωρης παραβίασης των δικαιωμάτων των πεζών συμπολιτών μας, ενώ και οι ίδιοι δεν αποφεύγουν αυτή την όψη της ελληνικής αφιλοξενίας!

Τελικά, υπάρχει ένας λόγος επαρκής για να σταθμεύσεις παράνομα; Ναι,για λόγους έκτακτης ανάγκης ( αν ένας οδηγός ζαλίστηκε ή θέλει να μεταφέρει έναν ασθενή ή όταν ακολουθεί όχημα άμεσης δράσης κ.τ.λπ. )!!!!

ΔΗΜΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ, ΔΗΜΟΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ.

Υ.Γ. Στη σύνθεση του κειμένου με βοήθησαν πολύ στοιχεία από το ενημερωτικό έντυπο '' ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΕΖΩΝ '' της Πρωτοβουλίας Πολιτών για τα Δικαιώματα των Πεζών ''ΠΕΖΗ'' ( www.pezh.gr ).